Ξέρεις πώς τη λέγανε αυτή τη δουλειά που κάνεις, που θα κάνεις αύριο συγκεκριμένα, επί κατοχής;
Θα μου πείτε οι δωσίλογοι και οι συνεργάτες των Γερμανών, τη βγάλανε καθαρή στην μεταπολεμική Ελλάδα των νικητών του εμφυλίου, της Δεξιάς, ως κομμουνιστοφάγοι. Αντίθετα, οι αγωνιστές σαπίσανε στις εξορίες, τις φυλακές και ζήσανε κυνηγημένοι και σε δυσμένεια.
Μήπως λοιπόν δεν πρέπει να επαναλάβουμε τα τεράστια ιστορικά λάθη, αλλά τους συνεργάτες των Γερμανών να τους κρεμάμε απ' τ' αρχίδια;
Έτσι, για παραδειγματισμό, και για να μην υπάρχουν μελανές σελίδες στην ιστορία, όπως αυτές στις οποίες όσοι υπερασπίστηκαν τους αδύναμους, την πατρίδα, το δίκιο, είχαν το φρικτότερο τέλος, ενώ τα σκουλήκια που σύρθηκαν στη γη και στείλανε στον τάφο χιλιάδες αθώους με τις πράξεις τους, έζησαν και κυριάρχησαν.
Τι ακριβώς θα διδάξουμε στα παιδιά μας; Σε τι θα τους παραπέμψουμε ως παράδειγμα στη ζωή τους;
Με τι υλικά θα χτίσουμε το μέλλον;
Κωνσταντίνος Κυλινδρέας: Έλληνας συνεργάτης των Γερμανών στη διάρκεια της κατοχής.
Μετά την απελευθέρωση συνελήφθη και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη από το Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων Θεσσαλονίκης αλλά με το βασιλικό διάταγμα της 12ης Σεπτεμβρίου του 1952 η ποινή μετατράπηκε σε κάθειρξη 20 ετών. Τελικά αφέθηκε ελεύθερος το 1954 καθώς έγινε δεκτή αίτηση αναστολής εκτέλεσης του υπόλοιπου της ποινής.
Σημαντικό ρόλο στην απελευθέρωσή του έπαιξε η υπεύθυνη δήλωση που είχε υπογράψει ο Κυλινδρέας στις 12 Σεπτεμβρίου του 1949 στην οποία μεταξύ άλλων δήλωνε:
«... δηλώ υπευθύνως ότι με μίσος και με πάθος καταπολέμησα τον κομμουνισμόν και τους κομμουνιστάς όπου και αν τους βρήκα.[...] Τόσο προπολεμικώς όσον στην Κατοχήν και μετέπειτα μέχρι της φυλακίσεώς μου καταπολέμησα το ΚΚΕ και κάθε παραφυάδα του με όλας μου τας δυνάμεις, δεν θα παύσω δε τον αντικομμουνιστικόν αγώνα μου μέχρι και της τελευταίας ρανίδος του αίματός μου».
Ξενοφών Γιοσμάς (1906-1975) γνωστός και ως φον Γιοσμάς: Πόντιος δημοσιογράφος, ακροδεξιός πολιτικός και στρατιωτικός, γνωστός για την συνεργασία του με τον Γερμανικό στρατό κατοχής στην Ελλάδα (1941-1944) και την εμπλοκή του στην δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη (1963).
Κατά την διάρκεια της κατοχής είχε συμμετάσχει σε ένοπλο αγώνα και προπαγάνδα κατά του ΕΛΑΣ ως μέλος των ταγμάτων ασφαλείας. Διέφυγε στην Γερμανία πριν την απελευθέρωση, ενώ για την συνεργασία του με τον εχθρό δικάστηκε ερήμην εις θάνατο. Γυρίζοντας στην Ελλάδα φυλακίστηκε και μετά από απονομή χάριτος απελευθερώθηκε μετά από σχετικά μικρό χρονικό διάστημα. Αργότερα ως ιδρυτής και ηγέτης αντικομμουνιστικής παρακρατικής οργάνωσης υπήρξε συνεργάτης των αρχών ασφαλείας. Μετά την δολοφονία του βουλευτή Λαμπράκη και τον τραυματισμό του Τσαρουχά από μέλη της οργάνωσής του, συνελήφθη με την κατηγορία της ηθικής αυτουργίας για αυτές τις πράξεις αλλά αθωώθηκε, ενώ καταδικάστηκε για διατάραξη της κοινής ειρήνης.
Πέθανε από εγκεφαλικό στις 14 Ιανουαρίου 1975. Ο γιος του, Αλέξανδρος Γιοσμάς, ήταν υποψήφιος βουλευτής Ροδόπης με το ψηφοδέλτιο του ΛΑΟΣ το 2007.
Διαβάζουμε σε δημοσίευμα του Βήματος:
"Μια ιδέα για το γιατί μόνο 2.225 Έλληνες πέρασαν από τα Ειδικά Δοσιλογικά Δικαστήρια και για το ποια υπήρξε η εν συνεχεία πολιτεία τους αποκτά κανείς από την έρευνα του ιστορικού Στράτου Ν. Δορδανά στο βιβλίο Η Γερμανική στολή στη ναφθαλίνη. Επιβιώσεις του δοσιλογισμού στη Μακεδονία, 1945-1974 (Εστία, 2011).
Οι μύθοι που ο Δορδανάς ξεδιαλύνει είναι πολλοί. Ο δοσιλογισμός δεν υπήρξε ούτε αμελητέου μεγέθους ούτε περιορισμένης έκτασης φαινόμενο. Στα Τάγματα Ασφαλείας, σε σχηματισμούς όπως το εθελοντικό σώμα του Γεώργιου Πούλου ή η «Πανελλήνια Οργάνωσις Εθνικιστικών Ταγμάτων» του Αντώνιου Βήχου, εντάχθηκαν χιλιάδες οι οποίοι ακόμη και το 1943, έτος ίδρυσής τους, πόνταραν στην κατίσχυση της γερμανικής Νέας Τάξης.
Η μεταπολεμική αποκατάσταση των περισσότερων από αυτούς δεν υπήρξε συνειδητή πράξη συμφιλίωσης, αλλά αποτέλεσμα πολιτικής επιλογής. Στη συγκυρία του Εμφυλίου θεωρήθηκε ότι θα μπορούσαν να αποτελέσουν «χρήσιμα σκεύη εις την ελευθέρα κοινωνία» (σ. 195). Τέτοια «σκεύη» ήταν μεταξύ άλλων ο Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος, συναρχηγός του «Εθνικού Ελληνικού Στρατού» με τον οποίο είχε προβεί σε κοινές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις με τον γερμανικό στρατό, βουλευτής από το 1946 ως το 1964 ή ο διαφυγών στη Γερμανία με τη Βέρμαχτ και καταδικασμένος σε θάνατο για δοσιλογισμό Ξενοφών Γιοσμάς, ο οποίος εξέτισε μόλις πέντε έτη από την ποινή του προτού επανακάμψει στη Θεσσαλονίκη και καταστεί διάσημος το 1963 ως αρχηγός παρακρατικής οργάνωσης, ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη.
Τέλος, η επικρατέστερη «τεχνική επιβίωσης» που ακολούθησαν οι πρώην συνεργάτες δεν ήταν η συσκότιση του παρελθόντος τους, αλλά η ανασημασιοδότησή του. Η διολίσθηση στην εμφύλια σύγκρουση επέτρεψε την εκ των υστέρων κατασκευή του προτύπου «ενός άλλου αγωνιστή, που ελάχιστα ως καθόλου είχε σχέση με την αντίσταση εναντίον των κατακτητών αλλά πρωτίστως με την “αντίσταση” εναντίον του εσωτερικού εχθρού» (σ. 368).
Μεταθέτοντας έντεχνα το διακύβευμα της Κατοχής από την αντίσταση στον αντικομμουνισμό οι δοσίλογοι μετατράπηκαν σε «εθνικόφρονες δοσίλογους», σβήνοντας το δεύτερο συνθετικό αναβαπτίστηκαν σε σκέτους «εθνικόφρονες», η γερμανική στολή μπήκε στη ναφθαλίνη, όσοι τη φόρεσαν ενσωματώθηκαν γρήγορα σε διάφορες αποχρώσεις της δεξιάς παράταξης. Και το μόνο καταβληθέν αντίτιμο από τότε και στο εξής ήταν ένα κάποιο low profile – για τον πρότερο ανέντιμο βίο τους".
Αυτή είναι η ιστορία που γεννά ξανά και ξανά συνεργάτες των Γερμανών, προδότες, δωσίλογους, σκουλήκια, δολοφόνους.
Πηγές: wikipedia, tovima.gr πηγη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου