Εν Αθήναις...μια μικρή Βαβέλ

 Από γειτονιά σε γειτονιά της Αθήνας εκείνα τα χρόνια...τζάτζαλα μάτζαλα

στο εκτελούνται μεταφοραί και καλημέρα νέοι γείτονες ήρθαμε και εμείς.
Οι συστάσεις στους συναυλικούς το μεσημεριανό φαϊ κερασμένο και φυσικά
βοήθεια για να στήσουμε το νέο τσαρδί.
Βάλε εκεί το κρεβάτι του παιδιού που έχει λιγότερη υγρασία απέναντι την ντουλάπα και καλή αρχή εδώ είμαστε μια οικογένεια.
Και το εννοούσαν...
Η αυλή θύμιζε μια μικρή Βαβέλ ....πρόσφυγες από την Μικρά Ασία....από χωριά...
Κάθε οικογένεια με τις συνήθειές της ....την τοπολαλιά τους
Οι αγαπημένοι των παιδιών ήταν οι ηλικιωμένοι...παππού και γιαγιά τους φωνάζανε όλα και έτρεχαν κοντά τους να ακούσουν τις ιστορίες .
Οι παππούδες όταν ερχόντουσαν από το καφενείο θα έφερναν κανένα λουκουμάκι να το κόψουν και να το μοιράσουν στα παιδιά.
Ιεροτελεστία...έπαιρνε το μαχαίρι και προσπαθούσε τα κομματάκια να είναι
τα ίδια.
Οι γιαγιάδες τα απογεύματα όλο και κάποια τηγανίτα θα έφιαχναν με μπόλικη
ζάχαρη.
Στα δωμάτια φιλοξενούσαν φίλους και συγγενείς για λίγο καιρό μέχρι
να τακτοποιηθούν.
Πώς χωρούσαν ποτέ δεν κατάλαβα ....κανένας δεν δυσανασχετούσε όμως.
Τα δωμάτια στις αυλές έδιναν κάποιο εισόδημα στους ιδιοκτήτες τους
γνωρίζοντας όμως ότι θα υπήρχε συνωστισμός στο σπίτι τους
και σπάνια διαπληκτισμοί με συνηθισμένες αιτίες την μη πληρωμή
του ενοικίου αλλά και τους καυγάδες των ενοίκων.
πηγη

μονταζ eimailefteros