REX: Το μεγαλούργημα της οδού Πανεπιστημίου και η Μελίνα Μερκούρη

 Το Σικιαρίδειο μέγαρο (των αρχιτεκτόνων Βασίλειου Κασσάνδρα και Λεωνίδα Μπόνη 1937) θεωρείται ο πρώτος πολυχώρος θεαμάτων της πόλης. Εκτός από τις δύο κινηματογραφικές αίθουσες διέθετε και μία θεατρική. 

Στο υπόγειο στεγαζόταν ο κινηματογράφος «Ρεξ» (ο οποίος πρωτύτερα ήταν αίθουσα χορών), ενώ στον όροφο εδραιωνόταν το θέατρο «Κοτοπούλη»
Αποτελεί τον πρώτο μοντέρνο κινηματογράφο της Αθήνας, με χολιγουντιανές προδιαγραφές, οι οποίες απαντώνται στην αμερικάνικης τεχνοτροπίας πρόσοψή του, όσο και στα πολλά στοιχεία Art Deco.

Πλέον οι δύο αίθουσες στεγάζουν παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου, ενώ η τρίτη ως χώρος διασκέδασης.

Τα τελευταία προπολεμικά χρόνια, το «Ρεξ» προσείλκυσε τα βλέμματα, φιλοξένησε μεγάλες προσωπικοτήτες του θεάτρου και του κινηματογράφου, καθώς και την ήδη διαμορφωμένη αστική τάξη των Αθηνών. Είναι από τα κτίρια που χρυσοπλήρωσε για να αποκτήσει αλλά και να συντηρήσει το Ελληνικό Δημόσιο και παραμένει σε λειτουργία, για να θυμίζει στους περαστικούς πως η οδός Πανεπιστημίου παραμένει «αριστοκράτισσα» της πρωτεύουσας.
Δύο χιλιάδες καθίσματα στην αίθουσα του κινηματογράφου, τοποθετημένα κατά τέτοιον τρόπο -πλατεία, τρεις σειρές θεωρείων και δύο εξώστες- ώστε να μην εμφανίζεται μια αχανής και αντιαισθητική σάλα. Η είσοδος μάγευε τον κόσμο της εποχής που δεν ήταν ακόμη συνηθισμένος σε φωτισμό «νέον» και το «παρισινό κλίμα» έκανε τους ρομαντικούς να ονειρεύονται. Ήταν όμως και η πρώτη φορά που υποδέχονταν το κοινό καλά κλιματισμένες αίθουσες. Εξάλλου, φρόντισαν να το γράφουν και στο πρώτο πρόγραμμα, ότι οι προβολές θα συνεχίζονταν και το καλοκαίρι με παγωμένο αέρα που παρήγαγαν τα «ειδικά μηχανήματά» του.

Η εναρκτήρια προβολή έγινε με επιτυχημένη ταινία, με τον αγαπημένο τενόρο του κοινού, τον Ζαν Κιεπούρα.

Στο ισόγειο δημιουργήθηκε ένας κινηματογράφος («Rex»), την εκμετάλλευση του οποίου είχε ο επιχειρηματίας Σκούρας που εκμεταλλευόταν και το «Αττικόν», ενώ στον επάνω όροφο το νέο θέατρο της Μαρίκας Κοτοπούλη. Στο θέατρο οι θεατές ανέβαιναν σε 25 δευτερόλεπτα με τέσσερις πολυτελείς ανελκυστήρες. Κινηματογράφος και θέατρο εγκαινιάστηκαν με διαφορά μίας εβδομάδας. Στο υπόγειο μια αίθουσα χορού, η οποία τελικώς λειτούργησε ως κινηματογράφος επίκαιρων και παιδικών έργων -τα οποία επί Μεταξά επιδοτούνταν από το κράτος-, το περίφημο «Σινεάκ» με «καθαρώς μορφωτικήν αποστολήν». Το σύνολο των θεατών που μπορούσαν ταυτόχρονα να παρακολουθούν θεάματα και στα τρία επίπεδα ανέρχονταν σε 4.000! Εξάλλου, κατασκευασμένο με σκυρόδεμα και ειδικά μονωτικά υλικά, αντιμετώπιζε τα ζητήματα των ορίων ακουστικής μεταξύ διαφόρων χώρων.

«Εάν η Αθήνα επρόκειτο να χαρακτηριστεί μονάχα από το θαυμάσιον νέον οικοδομικόν μεγαλούργημα της οδού Πανεπιστημίου -το Ρεξ-, θα έπαιρνε δικαιωματικώς τον τίτλον της μεγάλης κοσμοπόλεως», έγραφε ενθουσιασμένος ο Κωστής Μπαστιάς που παρευρέθηκε στα εγκαίνια. Είχε μάλιστα και μία παρατήρηση να κάνει: «Διατί σε ένα τέτοιο όμορφο κολοσσό, σε μια αίθουσα υπερμοντέρνα, με τέτοια μηχανικά μέσα να μην επιτρέπεται το κάπνισμα, όπως γίνεται σε όλα τα μέρη του κόσμου;»! Το Μέγαρο κράτησε τις πόρτες ανοιχτές ακόμη και στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής. Οι αίθουσές του είδαν πολλά και μπορούν να διηγηθούν ακόμη περισσότερα.

Από τη φωτιά που ξέσπασε στο κτίριο το 1982 διασώθηκαν ο κινηματογράφος «Ρεξ 1» και το «Σινεάκ». Αλλοδαπή εταιρεία ενδιαφερόταν να μετατρέψει το Μέγαρο σε πολυκατάστημα, αλλά εν τω μεταξύ τον Σεπτέμβριο 1983 εκδίδεται το διάταγμα του Αντώνη Τρίτση με το οποίο χαρακτηρίζονται διατηρητέα 13 κτίρια της πλατείας Ομονοίας και 20 της λεωφόρου Πανεπιστημίου (Ελευθερίου Βενιζέλου).

Ανάμεσά τους και το κτίριο του «Ρεξ», το οποίο φροντίζει η Μελίνα Μερκούρη να περιέλθει στο Δημόσιο -επ’ ονόματι του Εθνικού Θεάτρου- καταβάλλοντας 650.000.000 δραχμές. Οι περιπέτειες του κτιρίου είναι λίγο έως πολύ γνωστές, καθώς και το κόστος για την επισκευή του που ξεπέρασε τα δύο δισεκατομμύρια δραχμές.

πηγη fosonline.gr