Κάτι με πνίγει
σαν με τυλίγουν αδυσώπητα οι νύχτες
και με τυλίγει
προσωπικότητα πλασμένη από συνήθειες
ο εαυτός μου πως στ' αλήθεια δεν υπάρχει
πως ήταν νόθο
το όποιο νόημα μου φόρτωσαν στη ράχη
Πρώτα μου τάξαν ένα μέλλον φωτεινό
Μετά μου γκρέμισαν για πάντα την ελπίδα
Ήταν παγίδα
ό,τι μου 'μαθαν να θέλω, ν' αγαπάω, να μισώ
Ήταν παγίδα
οι σπουδές που το μυαλό μου το αφήσανε λειψό
Ήταν παγίδα
η ανάταση του πλήθους κι οι σημαίες
Σαν αλυσίδα
το εγώ μου και οι τρύπιες μου ιδέες
Μέσα στο ψέμα
κενός μεγάλωσα στην άχρωμη εποχή μου
Μ' άδειο το βλέμμα
σαν σε ριάλιτι ξερνούσα την ψυχή μου
Κάποιος πλησιάζει
και τον μισώ χωρίς καθόλου να τον ξέρω
Γιατί μου μοιάζει
κι από των δυο μας τη μιζέρια υποφέρω
Μες στην καρδιά μου ανεβαίνουν οι σφυγμοί
Μες στο μυαλό μου σιγοβράζει η καταιγίδα
Κρατάω λεπίδα
μες στο χέρι μου που τρέμει για μι' ατέλειωτη στιγμή
Κρατάω λεπίδα
όσα ήθελα να κάνω μα δεν είχα την πυγμή
Κρατάω λεπίδα
κάτι με σπρώχνει και δεν έχω τον καιρό
Μόλις που είδα
αίμα να στάζει και δεν ήμουν πια εγώ...
μονταζ eimailefteros.blogspot.com

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου