Στην πραγματικότητα όσα γνωρίζουμε για τον θάνατο τα αντλούμε από το έργο του μεγάλου Ρώσου. Υπάρχουν δύο εμβληματικές σκηνές, η μία στην Άννα Καρένινα, η άλλη στον Ιβάν Ίλιτς, στις οποίες ο Τολστόι εμβαθύνει όσο κανείς άλλος στην απαγορευμένη ζώνη του τέλους. Από τη μια είναι οι συγκλονιστικές σκέψεις που κάνει ο Λέβιν για τον θάνατο την ώρα που πεθαίνει ο αδερφός του. Από την άλλη η περιγραφή του νεκρού πια Ιβάν Ίλιτς. Στη πρώτη περίπτωση ο Τολστόι φιλοσοφεί με αφορμή το επίμαχο ζήτημα, στη δεύτερη το άψυχο σαρκίο του ήρωά του είναι ο ίδιος ο θάνατος όπως δεν μπόρεσε κανένας ζωγράφος ή γλύπτης να αποτυπώσει.
Η επιτυχία του Τολστόι είναι ότι πηγαίνει κατευθείαν στον θάνατο χωρίς καμία ηθική ή θρησκευτική διαμεσολάβηση, χωρίς καμία επίκληση θεού ή ανθρώπων. Ο Ρώσος αντιλαμβάνεται πριν από τον Χάιντεγκερ και τους υπαρξιστές το αναπαλοτρίωτο του προσωπικού θανάτου. Κανείς δεν μπορεί να αφαιρέσει από τον άλλο το θνήσκειν του, μας λέει ο γερμανός φιλόσοφος επηρεασμένος από όσα διαβάζει στον Θάνατο του Ιβάν Ίλιτς. Σύμφωνα με την Τολστοϊκή κληρονομιά, ο θάνατος είναι ένα προσωπικό δικαίωμα, ένα μακάβριο προνόμιο του καθενός, μια απελευθερωτική συνθήκη για όλους μας.


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου