Στον οίκο ανοχής Σαρρή & Λουκά Νίκα

Η είσοδος διακριτική, από το στενάκι της Λουκά Νίκα. Η εξώπορτα μικρή και τρίζει. «Γεια σου, αγόρι, έχεις ξανάρθει;» «Γεια σου, δημοσιογράφος είμαι, να κάτσω να τα πούμε;» «Έλα, κάτσε». Ήταν ψηλή, ξανθιά, όμορφη, φορούσε μόνο τα εσώρουχα και όπως καθόμασταν δίπλα-δίπλα στον καναπέ και μιλάγαμε πού και πού με άγγιζε, όπως αγγίζει καμιά φορά ο ένας φίλος τον άλλο όταν τα λένε – κι εγώ προσπαθούσα να μην πέφτει το μάτι μου συνέχεια στο πλούσιο στήθος της. Μου ’πε ότι αυτό το «σπίτι» είναι από τα παλιότερα της Αθήνας, από τη δεκαετία του ’60, ότι όλα τα κορίτσια όπως κι εκείνη είναι από διόρθωση φύλου, ότι εργάζεται εδώ από το 2000, πιο πριν δούλευε στη Φυλής αλλά και στη Συγγρού. Ότι εκείνη τη μέρα σε 7 ώρες βάρδιας είχε πάρει εφτά πελάτες, έναν την ώρα, όταν μέχρι και το 2008 οι πελάτες μέσα σε μια βάρδια μπορεί να έφταναν και τους 50. Ότι υπάρχουν κι εκείνοι που επιμένουν για σεξ χωρίς προφύλαξη και τους πετάει έξω, ότι σε καμία κοπέλα δεν αρέσει αυτή η δουλειά, είναι καθαρά και μόνο θέμα επιβίωσης, ότι έχει καλές σχέσεις με όλη τη γειτονιά. «Να σου πω και μια ιστορία. Τον Λαζόπουλο δεν τον ήξερα, δεν τον είχα δει ποτέ, αλλά δεν τον συμπαθούσα και πολύ. Ήταν αρχές του 2000, όταν είχε έρθει με το θίασό του στη Σαρρή. Από τις πρώτες ημέρες μάς χτύπησε την πόρτα, μας συστήθηκε, μας είπε ότι φυσικά και δεν είχε κανένα πρόβλημα που το “σπίτι” ήταν δίπλα στο θέατρο και κάθε τόσο μας έδινε δωρεάν προσκλήσεις. Από τότε άλλαξα γνώμη για εκείνον, πολύ κύριος». Άνοιξε η πόρτα και μπήκε ένας τύπος γύρω στα 45 με τσάντα. «Γεια σου, αγόρι, έχεις ξανάρθει;» «Ναι, κούκλα μου». Τον έβαλε σε ένα δωμάτιο και μου ζήτησε συγγνώμη αλλά είχε δουλειά. Μου χαμογέλασε, την ευχαρίστησα, χειραψία.

athensvoice.gr/