ΡΕΣΙΤΑΛ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΛΟΒΕΡΔΟ: ΟΙ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΥ ΣΗΚΩΣΑΝ ΣΗΜΑΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ

 Η έντονη κριτική κατά των χειρισμών του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών αναδεικνύει την απόλυτη αποτυχία και την ταπεινωτική στάση της Αθήνας απέναντι στην προκλητική συμπεριφορά της Άγκυρας. Η τέχνη του να παρουσιάζεται η εθνική ήττα ως διπλωματικός θρίαμβος φαίνεται πως ανθεί στους κυβερνητικούς διαδρόμους, με τον υφυπουργό Εξωτερικών, Γιάννη Λοβέρδο, να πρωταγωνιστεί σε ένα ρεσιτάλ πολιτικής υποκρισίας.

Η εμφάνισή του στα μέσα ενημέρωσης, όπου εξέφρασε απροκάλυπτη ανακούφιση και ικανοποίηση για την επικείμενη επιστροφή δύο Ελλήνων πολιτών, αποτελεί μνημείο ντροπής, καθώς επιχείρησε να πουλήσει έναν ξεκάθαρο εθνικό εξευτελισμό ως δήθεν καλοκουρδισμένη διπλωματική επιτυχία.

Η πραγματικότητα, ωστόσο, διαλύει κάθε κυβερνητικό αφήγημα, καθώς δύο Έλληνες παρέμειναν για περισσότερο από έναν μήνα στα τουρκικά κελιά, με μοναδικό τους «έγκλημα» ότι σήκωσαν τη βυζαντινή σημαία με τον δικέφαλο αετό και το σύνθημα «Ορθοδοξία ή θάνατος» μέσα στην Αγία Σοφία. Αντί η Αθήνα να ορθώσει ανάστημα απέναντι σε ένα αυταρχικό καθεστώς που μετέτρεψε αυθαίρετα και παράνομα ένα μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς σε τζαμί, επέλεξε τον βολικό, φοβικό και παθητικό ρόλο του θεατή. Η κυνική ομολογία του Γιάννη Λοβέρδου ότι οι ελληνικές αρχές απλώς «παρακολουθούσαν στενά την εξέλιξη» μεταφράζεται στη γλώσσα της σκληρής γεωπολιτικής ως ένοχη αδράνεια και πλήρης εγκατάλειψη των πολιτών της χώρας στο έλεος του τουρκικού δικαστικού μηχανισμού. Η ελληνική διπλωματία προτίμησε τη σιωπή και τον στρουθοκαμηλισμό, τρέμοντας μην τυχόν διαταραχθούν τα περιβόητα «ήρεμα νερά» του Αιγαίου, αποφεύγοντας ακόμα και τις στοιχειώδεις ενέργειες, όπως μια δυναμική δημόσια καταγγελία για τη δίωξη θρησκευτικού φρονήματος ή την κλήση του Τούρκου πρέσβη για εξηγήσεις.

Το αποκορύφωμα αυτής της θεσμικής φαρσοκωμωδίας γράφτηκε στο 17ο μονομελές πλημμελειοδικείο της Κωνσταντινούπολης, το οποίο λειτούργησε ως πειθήνιο όργανο του καθεστώτος Ερντογάν. Το δικαστήριο καταδίκασε τους δύο Έλληνες σε δέκα μήνες φυλάκιση με πενταετή αναστολή, βασιζόμενο σε ένα κατηγορητήριο-μνημείο υποκρισίας περί «υποκίνησης μίσους και προσβολής του κοινού». Απαιτείται περίσσιο ιστορικό θράσος από ένα κράτος που βεβηλώνει συστηματικά χριστιανικά μνημεία και σβήνει ψηφιδωτά, να δικάζει ανθρώπους για «προσβολή» μέσα στο ίδιο το σύμβολο της χριστιανοσύνης.

Απέναντι σε αυτή την παρωδία δικαιοσύνης και τη δοκιμασμένη συνταγή της διπλωματίας της υποχώρησης, η στάση του Γιάννη Λοβέρδου και της ηγεσίας του υπουργείου που κάνουν λόγο για «αίσιο τέλος» προκαλεί οργή. Είναι εξοργιστικό να πανηγυρίζει η επίσημη ελληνική πλευρά απλώς και μόνο επειδή έκλεισε ένας φάκελος που της προκαλούσε επικοινωνιακό πονοκέφαλο. Το γεγονός ότι βαφτίζουν τη δικαστική ομηρία και την ταπεινωτική απέλαση ως νίκη, δείχνει ότι η κυβέρνηση συμβιβάζεται με τη λογική του ραγιά, ευχαριστώντας ουσιαστικά τους γείτονες που, αφού μας χαστούκισαν και μας εξευτέλισαν θεσμικά, είχαν την καλοσύνη να μας δείξουν την πόρτα της εξόδου. Όταν το ίδιο το κράτος αντιμετωπίζει τα εθνικά και θρησκευτικά σύμβολα στην Αγία Σοφία ως ένα ενοχλητικό πρόβλημα προς διευθέτηση και όχι ως ιερή παρακαταθήκη προς υπεράσπιση, το παιχνίδι της εθνικής αξιοπρέπειας έχει χαθεί οριστικά από τα αποδυτήρια.

πηγη karditsastakra

μονταζ teo