Στον παππου.

 

Πεντε χρονια που εφυγες. Εδωσες τον αγωνα για μια καλυτερη ζωη. Το πληρωσες πολυ ακριβα. Εξοριστηκες. Βασανιστηκες. Περασες δυσκολες ωρες για
τις ιδεες σου. Σουμειναν ατελειωτα σημαδια στην ψυχη και στο σωμα. Πικραθηκες απο πρωην νενεκους συντροφους, που γινανε χειροτεροι απο τους βασανιστες σου. Ποτε δεν αποδεχτηκες, την συμπραξη του βρωμικου 89. Παλαιψες με τα ντοπια θηρια του φασισμου. Μας εδωσες προτυπα ανθρωπου, για τον ανθρωπο. Ησουν τοσο ταπεινος και ανεκφραστος, για τους κοπριτοπολιτικους. Ποσο δικαιο ειχες. Τωρα δικαιωνεσαι. Να προσεχεις τον μικρο και τον μεσαιο. Κι οσο για σενα τωρα δεν εχεις αναγκη την συσκευη οξυγονου. Αναπνεεις ελευθερα και ελευθερος, μακρυα απο τους ρουφιανοασφαλιτες. Σε εχω στην καρδια μου και στο νου. Κι αν φωναζα, θελω να με συγχωρησεις μπαμπα. Το εκανα για σενα. Απλα για να μπορεις να αναπνευσεις καλυτερα.                 

teo