Δεν τους αλυσοδέσανε, τους έδωσαν μια βολεμένη ζωή μεταμφιεσμένη σε ελευθερία.

 Ασφαλής δουλειά.
Ένας ακριβής μισθός.
Δύο εβδομάδες διακοπές το χρόνο.
Μια ήδη αποφασισμένη ζωή.
Και σε αντάλλαγμα…
Σταμάτησαν να νοιάζονται για την ελευθερία τούς, τις ανθρώπινες αξίες και τα δικαιώματα τούς.Δεν χρειάζονται αλυσίδες αν οικειοθελώς σταματήσεις να θέλεις περισσότερα.
Δεν χρειάζεται φυλακή από τσιμέντο και σίδερα αν αγαπάς την σκλαβιά σου.
Τους αναγνωρίζεις αμέσως.
Τέλεια δόντια, σωστές λέξεις, οι ίδιες πάντα εκφράσεις πού είναι ήδη έτοιμες.
Πάντα στη σωστή πλευρά, πάντα με βάση τους κανόνες, πάντα στην άνεση.
Δεν ανησυχούν γιατί δεν ρισκάρουν, δεν ανησυχούν γιατί δεν επιλέγουν, δεν ανησυχούν γιατί έχουν ήδη πουλήσει τα πάντα.
Ένα κομμάτι τη φορά.
Τον χρόνο τούς, την οργή τούς, την αλήθεια, την ελευθερία, την ζωή τούς και τελικά την ψυχή τούς.
Και το πιο τραγικό δεν είναι ότι απλός το έκαναν, αλλά ότι το υπερασπίζονται σε κάθε ευκαιρία.
Αν προσπαθήσεις να ζήσεις διαφορετικά σε λένε τρελό.
Αν αρνηθείς τούς κανόνες, σε λένε αχάριστο.
Αν αντισταθείς στο σύστημα σε λένε επικίνδυνο
Γιατί όταν δουν κάποιον ελεύθερο αναγκάζονται να θυμηθούν, ότι θα μπορούσαν να ζούν και αυτοί ελεύθεροι.
Αλλά διάλεξαν την άνεση.
Και μόλις διαλέξεις την άνεση σού, δεν πρόκειται να ξαναγυρίσεις ποτέ πίσω.
Γιατί αν γυρίσεις πίσω, πρέπει να παραδεχτείς ότι ξεπούλησες τον εαυτό σου και ακόμα περισσότερο να αναλάβεις την ευθύνη τών αποφάσεων και τελικά τής ζωής σού.
Και αυτό είναι πιο τρομακτικό από το κλουβί.

πηγη ksipnistere