Ξεκίνησε από τον Ολυμπιακό Βολου και το 1964 μετακόμισε στον Πειραιά, όπου έμεινε έως το 1972. Στα χρόνια του Μάρτον Μπούκοβι, ο Ολυμπιακός ξαναβρήκε πρωταγωνιστικό ρόλο και ο Μποτίνος ήταν κομβικό κομμάτι εκείνης της ομάδας: ταχύτητα, τεχνική, εκρηκτικότητα και εντυπωσιακό άλμα στο ψηλό παιχνίδι. Παράλληλα, φόρεσε 12 φορές τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδας, ενώ κατέκτησε και δύο Παγκόσμια Κύπελλα Ενόπλων Δυνάμεων.
Η διαδρομή του, όμως, δεν ήταν μόνο αγωνιστική. Στα χρόνια της δικτατορίας, οι ποδοσφαιριστές βρίσκονταν συχνά υπό τον απόλυτο έλεγχο διοικήσεων και παραγόντων. Ο Μποτίνος δεν ήταν από εκείνους που σιωπούσαν. Οι τραυματισμοί του στις αρχές της δεκαετίας του ’70, η πίεση να αγωνιστεί ανέτοιμος και η επιδείνωση της κατάστασής του οδήγησαν σε σοβαρή ρήξη με τη διοίκηση. Υποβλήθηκε σε χειρουργικές επεμβάσεις στο εξωτερικό, βίωσε οικονομική ταλαιπωρία και ουσιαστικά είδε την καριέρα του να ανακόπτεται πρόωρα.
Το πιο βαρύ κεφάλαιο είναι οι τραυματισμοί του 1970–71. Υπάρχουν μαρτυρίες ότι αναγκάστηκε να παίζει με θλάση, με κορτιζόνη, μέχρι να επιδεινωθεί η ζημιά στο πόδι του σε βαθμό που ο μυς του «κόπηκε» - δεν μπορούσε καλά καλά να περπατήσει. Εκεί, όπως ο ίδιος περιγράφει, δεν βρήκε στήριξη όπως έπρεπε και οδηγήθηκε σε χειρουργεία στο εξωτερικό, με οικονομική ταλαιπωρία και μια διαρκή αίσθηση ότι «τον τελείωσαν» επειδή δεν υποτασσόταν.
Υπήρξαν και ιστορίες για ενδιαφέρον άλλης μεγάλης ομάδας, αλλά και για απαγορευτικά της εποχής. Τότε οι μεταγραφές και οι έξοδοι στο εξωτερικό δεν ήταν «ελεύθερη αγορά» όπως σήμερα. Ήταν μηχανισμός ελέγχου. Ο Μποτίνος είναι από εκείνους που θυμίζουν τι σήμαινε παλιά ποδόσφαιρο: όχι μόνο ταλέντο, αλλά και αντοχή, περηφάνια, και πολλές φορές σύγκρουση με την εξουσία. Στον Πειραιά έμεινε στη μνήμη ως ο εξτρέμ που μπορούσε να ξεσηκώσει εξέδρα με μία ενέργεια – και στην ιστορία ως παράδειγμα παίκτη που πλήρωσε επειδή δεν δεχόταν να τον κάνουν «στρατιώτη».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου