Είναι αληθινό το σύμπαν;

 Αυτό είναι το κλασικό καρτεσιανό ερώτημα. Ερωτά κατ’ουσίαν το πως ξέρουμε πως ό,τι βλέπουμε είναι πραγματικό και όχι κάποια μεγάλη ψευδαίσθηση που διαιωνίζεται από μια αόρατη δύναμη (στην οποία αναφέρεται ο René Descartes ως υποτιθέμενος «κακός δαίμονας»);

Προσφάτως, το ερώτημα έχει αναμορφωθεί στο καρτεσιανό παράδοξο ή στο επιχείρημα προσομοίωσης και θα μπορούσαμε κάλλιστα να ήμασταν προϊόντα μιας περίτεχνης προσομοίωσης.
Επομένως, ένα βαθύτερο ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο ο πολιτισμός που διαχειρίζεται την προσομοίωση είναι επίσης σε μια προσομοίωση, ένα είδος υπερπαλινδρόμησης (ή συνεχούς προσομοίωσης).
Επιπλέον, μπορεί να μην είμαστε αυτοί που νομίζουμε ότι είμαστε. Υποθέτοντας ότι τα άτομα που εκτελούν την προσομοίωση, λαμβάνουν μέρος σε αυτή, η πραγματική μας ταυτότητα μπορεί να κατασταλεί προσωρινά για να αυξήσει την πραγματικότητα της εμπειρίας. Αυτό το φιλοσοφικό αίνιγμα μας αναγκάζει να επαναξιολογήσουμε τι εννοούμε λέγοντας «αληθινό».
Οι ρεαλιστές υποστηρίζουν ότι εάν το σύμπαν γύρω μας φαίνεται ορθολογικό (σε αντίθεση με το ότι είναι ονειρικό, ασυνάρτητο ή άνομο), τότε δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να το υποστηρίζουμε ότι είναι πραγματικό και γνήσιο. Ή ίσως, όπως είπε και ο Cipher αφού φάει κάποιος προσομοιωμένο κρέας μέσα στο Matrix, «η άγνοια είναι ευτυχία».
ksipnistere.com/